ยางคันเร่ง

ตัวเร่งความเร็วหลัก
หรือที่รู้จักกันในชื่อซัลเฟนาไมด์ ตัวเร่งปฏิกิริยาหลักคือตัวเร่งปฏิกิริยายางชนิดที่ใช้กันมากที่สุด พวกมันมีประสิทธิภาพสูงในการส่งเสริมการวัลคาไนซ์ และโดยทั่วไปจะใช้ร่วมกับตัวเร่งปฏิกิริยารองเพื่อให้ได้คุณสมบัติที่ต้องการ ตัวอย่างของตัวเร่งปฏิกิริยาปฐมภูมิ ได้แก่ N-ไซโคลเฮกซิล-2-เบนโซไทอาโซลซัลเฟนาไมด์ (CBS), N-tert-บิวทิล-2-เบนโซไทอาโซลซัลเฟนาไมด์ (TBBS) และ N,N-ไดไซโคลเฮกซิล-2-เบนโซไทอาโซลซัลเฟนาไมด์ (DCBS)

ตัวเร่งความเร็วรอง
ตัวเร่งปฏิกิริยารองจะใช้ร่วมกับตัวเร่งปฏิกิริยาหลักเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพโดยรวมของสารประกอบยาง ช่วยปรับปรุงลักษณะการประมวลผลของยางและยังสามารถให้ประโยชน์เพิ่มเติม เช่น ปรับปรุงการต้านทานการเสื่อมสภาพและความต้านทานความร้อน ตัวอย่างของตัวเร่งปฏิกิริยาทุติยภูมิรวมถึงไทยูแรม เช่น เตตระเมทิลไทยูแรม ไดซัลไฟด์ (TMTD) และกัวนิดีน เช่น ไดฟีนิลกัวนิดีน (DPG)

เครื่องเร่งแรงกระแทก
เครื่องเร่งแรงกระแทกใช้เพื่อปรับปรุงความต้านทานแรงกระแทกของสารประกอบยาง โดยทั่วไปจะใช้ในการใช้งานที่ยางต้องเผชิญกับความเครียดหรือแรงกระแทกสูง เช่น ในการผลิตยางและสายพานลำเลียง ตัวอย่างของตัวเร่งการกระแทกรวมถึงไทอะโซล เช่น 2,2'-ไดไทโอบิสเบนโซไทอาโซล (MBT) และไทโอยูเรีย เช่น เอทิลเบนโซไทอาโซลิล-2-ซัลฟีนาไมด์ (EBS)

ตัวเร่งการดำเนินการล่าช้า
ตัวเร่งปฏิกิริยาแบบหน่วงเวลาจะใช้ในการใช้งานที่ต้องใช้เวลาหน่วงนานกว่าก่อนที่จะเริ่มการวัลคาไนซ์ โดยทั่วไปจะใช้ร่วมกับเครื่องเร่งปฏิกิริยาหลักและรอง และสามารถให้ประโยชน์เพิ่มเติม เช่น ความต้านทานการเสื่อมสภาพและการต้านทานความร้อนที่ดีขึ้น ตัวอย่างของสารเร่งการออกฤทธิ์ล่าช้ารวมถึงไทโอฟาเนต เช่น ไทโอฟาเนต-เมทิล (TMTM) และไดไทโอคาร์บาเมต เช่น ซิงค์ ไดเมทิลไดไทโอคาร์บาเมต (ZDEC)

สารเร่งปฏิกิริยาที่ไม่ใช่ซัลเฟอร์
เครื่องเร่งปฏิกิริยาที่ไม่ใช่กำมะถันเป็นทางเลือกแทนเครื่องเร่งปฏิกิริยาที่มีกำมะถัน และใช้ในการใช้งานที่ไม่ต้องการหรือเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้กำมะถัน โดยทั่วไปแล้วจะมีราคาแพงกว่าเครื่องเร่งปฏิกิริยาที่ใช้กำมะถัน แต่สามารถให้ประสิทธิภาพที่ดีขึ้นในการใช้งานบางอย่างได้ ตัวอย่างของสารเร่งปฏิกิริยาที่ไม่ใช่ซัลเฟอร์รวมถึงกัวนิดีน เช่น ไดฟีนิลกัวนิดีน (DPG) และไทโอยูเรีย เช่น เอทิลีน ไทโอยูเรีย (ETU)